X
تبلیغات
رایتل

راه سوم

22 اردیبهشت 1397


در مقابل امریکا، اگر مقابله و دشمنی نکنیم، آیا تن به بندگی و بردگی داده ایم؟


 ✔️  در چند دهه‌ی اخیر، سیاست خارجی ایران در چنگال دوگانه‌ای ذهنی و مسئله ساز و البته خودساخته گرفتار شده است. 

دوگانه این است: یا با کشورهای غربی و به ویژه امریکا، مقابله، دشمنی و جدال خواهیم داشت و یا اگر چنین نکنیم برده و بنده‌ی او شده ایم و خفت وابستگی را بر جان خریده ایم


آیا واقعا چنین است؟ آیا فقط دو راه پیش رو داریم و راه سوم و یا چهارم و بیشتری به روی ما گشوده نیست؟ آیا اگر دست از دشمی برداریم، معنایش این است که تن به بندگی و بردگی داده ایم؟ آیا میان جدال و دشمنی با خفت وابستگی راهی دیگر متصور نیست؟ یا باید بر او مرگ بفرستیم و پرچمش را آتش بزنیم و یا اگر چنین نکنیم، ننگ ذلت و خفتِ تسلیم را به جان خریده ایم؟


✔️  "سیاست"، انتخابِ ناگزیرِ این و یا آن نیست. بلکه سیاست ورزی عقلانی یعنی خلقِ فرصت ها، امکان ها و مسیرهای بدیع و موثری است که یک ملتی را به مقصد و مقصودشان می رساند. سیاست در بنیاد خود، راه رفتن در مرز میان جنگ و اسارت است. گشودن دالان و حفر کانالی است که نه در دامِ جدال و جنگ گرفتار شود و نه خود را ببازد و در دامچاله ی وابستگی بیفتد.  

قرار است سیاست، معبری میان هراس از جنگ و ذلتِ وابستگی بگشاید. در غیر این صورت، سیاست معنای خود را از دست می دهد و لاجرم به دوره ی پیشا سیاست و زندگی بادیه نشینی برخواهیم گشت. همان که "ابن خلدون" در توضیح قهر و غلبه ی بادیه نشینان و گردش قدرت توضیح می دهد. در افق زندگی بادیه نشینی، یا با شمشیر می جنگند و پیروز می شوند و با افتخار بر سریر فرمانروایی تکیه می زنند و یا اگر نتوانند پیروز شوند، لاجرم به حضیض ذلت و اسارت دشمن گرفتار می آیند. 


کارویژه‌ی اصلی عقلانیت سیاسی دقیقا در همین است که دوگانه‌ی جنگ و پیروزی و یا ذلت و اسارت را در هم بشکند و نشان دهد می توان چنان پیش رفت که نه با جدال و قهر و خشونت مواجه و نه زیر پای اسارت و خفت، لگدمال شد. وقت آن رسیده است که راه سوم را بگشایند. راه زیست مسالمت آمیزی که نه آرزوی مرگِ این و آن کنیم و نه با آتش زدن پرچم دیگران به آنها اهانت نماییم و نه از دیوار سفارت‌شان بالا رویم. 

راه سوم، مستلزم بازنگری و نقد پیش فرض هایی است که طی چند دهه‌ی اخیر سخت شده اند. مستلزم آن است که کشور ایران و حل مسئله و معضلاتش را در الویت ببینند و منافع ملی به معنای واقعی و عملی را در دستور کار قرار دهند.

اما پیش از این همه، ابتدا لازم است از دوگانه‌ی یا کشمکش و جدال و یا تسلیم و اسارت بیرون بیایند. از خود پرسند: آیا می توان مسیری را پیش گرفت که نه به جنگ و تحریم (و یا دست کم به هراس از جنگ)، منتهی شود و نه به تسلیم و ذلت انقیاد؟ 


✔️   تا هنگامی که دوگانه‌ی  "یا دشمنی یا ذلت" در ذهن حاکمان شکسته نشود، راه برون رفتی از این شرایط متصور نیست.

نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
پست الکترونیکی :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد