یک پست ریاست جمهوری به فروش می رسد

26 فروردین 1396


در حاشیه ی ثبت نام کودکان برای کاندیداتوری ریاست جمهوری


 مراجعه ی انبوهی از افراد مختلف و منجمله کودکان برای ثبت نام انتخابات ریاست جمهوری،  افرادی را نگران و بیش از این، متعجب و غافلگیر کرده است. در باره ی این پدیده پرسش می کنندو در نظرشان نوعی بچه بازی در حال رخ دادن است. 

اما

این یک بچه بازی نیست. به سخره گرفتن انتخابات نیست.

اعتراضی نمادین است به این که جایگاه ریاست جمهوری در حد بازی کودکانه پایین کشیده شده است.  

هجومی طنز گونه علیه  کسانی است که رتبه ی ریاست جمهوری را چنان بی خاصیت کرده اند که به بازی کودکانه ای شبیه شده است. 

نمایش تراژیک از واقعیت آشکاری است که می توان  آن را به منزله ی  "تهی شدن میدان سیاست از خرد و حکمت راهگشا"، قلمداد کرد. 

 نشانگر آسیبی جدی بر پیکر سیاست در ایران است که  خردمندان و عاقلان با تجربه به هر بهانه ای از متن به حاشیه رانده می شوند.

 نمایشی این چنین نشان می دهد ذخیره ی عقلانیت جامعه و سیاست، رو به نقصان و سستی نهاده است.  والدین کودکانی  که برای نام نویسی ریاست جمهوری اقدام می کنند، بازی نمادینی را نمایندگی می کنند و نشان می دهند  کار از کاردانان گرفته شده و به اطفال سیاست سپرده شده است.

آن شکوه تاج سلطانی که روزگاری حافظ از آن دم می زد اکنون در فقر فضیلت فرهیختگی، بازیچه کودکانه  شده است . سیاست، در کنه و معنای خود، تدبیر عقلانی امور و باز کردن گره های کوری است که بر سرنوشت ملتی زده می شود. اما وقتی ملتی، خود را در بن بستی تکرار شونده ، بی خاصیت و  دردناک می بینند و مشاهده می کنند که دهه ها می آید و می رود،  نه تنها گره ها باز نمی شود که هر دم گره ای  تازه بر آن زده می شود، در می یابند که سیاست در بن بست است و  عقلانیت سیاسی در بند. 

وقتی انبان دانایی و خردمندی جامعه خالی می شود و خردمندان و دانایان، هر یک از صحنه به جایی در دور دست های سیاست تبعید می شوند و در حصار و فراموشی، تنها نظاره گرند، وقتی توانایی و عقل و تجربه، تمسخر می شود، وقتی به جای عقلانیت، سفره ی تبعیت و اطاعت باز می شود، کسانی رشد می کنند که جز ریا و چاپلوسی هنری دیگر ندارند. 

ثبت نام کودکان برای ریاست جمهوری، تمسخر عالمانه ی مردابی است که همه چیز را در خود بلعیده است. چنین کنشی از سوی شهروندان، فریادی است که نشان می دهد در سوگ فضیلت فرهیختگی و فقر دانایی و عقلانیت، دست و پا می زنیم. چنین نشانه ای را باید جدی گرفت. نشانه ای که دردی عمیق را به تصویر می کشد. 

با چنین نمایشی شاید می خواهند بگویند:  اگر مانند کودکان، ناتوان از حل مساله ها هستید، دست کم به اندازه ی کودکان صداقت و شفقت داشته باشید