X
تبلیغات
زولا

الاهیات اشک

7 آذر 1395




الاهیات گریه، یعنی رستگاری از طریق گریستن. در الاهیات اشک، برانگیختگی عاطفی حزن و اندوه در قالب اشکی که از چشمان جاری می شود می تواند رستگاری را بشارت دهد. گریستن، حتی تصنعی، می تواند نجات بخش باشد. گریستن بر مصایب امام حسین، الاهیات رستگاری را در تاریخ شیعه تشکیل می دهد. راه نجات و فلاح و رهایی در همراهی با رنج هایی است که امام حسین و خاندانش در چند روز بر دوش کشیدند. قطرات اشکی که به یاد حسین (ع)‌ بر دامن ریخته می شود، روح را پالایش می کند و محاسبات آخرت را پاسخ می دهد. آن چنان که بر منابر تکرار می کنند، نجات، پروسه ای سخت و طولانی نیست، بلکه امری آسان و بسیار آسان است. نجات، اشکی است که در روزهایی بر مصیبت های حسین ریخته می شود. پوشیدن لباس سیاه و شرکت در عزاداری اوست.  

چنان بر کوره ی نجات از طریق اشک دمیده شده است که همه ی اعمال نیک، کنشی بی اهمیت و بی ضرورت شده است. چه ضرورتی است در مراقبت رنج آور دایمی و محاسبات مستمری که هر کسی باید ناظر به خودش داشته باشد؟ چه نیازی به اخلاق، در حالی که می توان با اکسیر اشک، همه ی خطاها را به طرفه العینی به زر ناب تبدیل کرد. و چه اهمیتی دارد چگونه زندگی کنیم، زیرا می توان به سیل اشک، بنیان گناه را در هم فرو ریخت و خورشید رستگاری را به خانه ی خود دعوت کرد. الاهیات اشک، فرایند رستگاری را در چند روز خلاصه می کند. 

از این روست که این گونه ایم. خیالمان راحت است که حتی به تصنع می توان اشک ریخت و در کشتی رستگاری نشست و از تلاطم محاسبات گذر کرد.  می توان هرگونه زیست،‌ به شرط آن که یادمان باشد چند روزی سیاه بپوشیم و در عزاداری،‌ اشکی بر گونه  جاری کنیم. این همان رستگاری است. الاهیات اشک، اخلاق را بلاموضوع می کند. مراقبه و محاسبه را بلاموضوع می کند.  هراسان شدن و لرزیدن  چو بید بر سر ایمان خویش را بلاموضوع می کند. همه چیز منوط  به اشکی است که از چشمان جاری می شود.