X
تبلیغات
رایتل

الاهیات اشک

7 آذر 1395




الاهیات گریه، یعنی رستگاری از طریق گریستن. در الاهیات اشک، برانگیختگی عاطفی حزن و اندوه در قالب اشکی که از چشمان جاری می شود می تواند رستگاری را بشارت دهد. گریستن، حتی تصنعی، می تواند نجات بخش باشد. گریستن بر مصایب امام حسین، الاهیات رستگاری را در تاریخ شیعه تشکیل می دهد. راه نجات و فلاح و رهایی در همراهی با رنج هایی است که امام حسین و خاندانش در چند روز بر دوش کشیدند. قطرات اشکی که به یاد حسین (ع)‌ بر دامن ریخته می شود، روح را پالایش می کند و محاسبات آخرت را پاسخ می دهد. آن چنان که بر منابر تکرار می کنند، نجات، پروسه ای سخت و طولانی نیست، بلکه امری آسان و بسیار آسان است. نجات، اشکی است که در روزهایی بر مصیبت های حسین ریخته می شود. پوشیدن لباس سیاه و شرکت در عزاداری اوست.  

چنان بر کوره ی نجات از طریق اشک دمیده شده است که همه ی اعمال نیک، کنشی بی اهمیت و بی ضرورت شده است. چه ضرورتی است در مراقبت رنج آور دایمی و محاسبات مستمری که هر کسی باید ناظر به خودش داشته باشد؟ چه نیازی به اخلاق، در حالی که می توان با اکسیر اشک، همه ی خطاها را به طرفه العینی به زر ناب تبدیل کرد. و چه اهمیتی دارد چگونه زندگی کنیم، زیرا می توان به سیل اشک، بنیان گناه را در هم فرو ریخت و خورشید رستگاری را به خانه ی خود دعوت کرد. الاهیات اشک، فرایند رستگاری را در چند روز خلاصه می کند. 

از این روست که این گونه ایم. خیالمان راحت است که حتی به تصنع می توان اشک ریخت و در کشتی رستگاری نشست و از تلاطم محاسبات گذر کرد.  می توان هرگونه زیست،‌ به شرط آن که یادمان باشد چند روزی سیاه بپوشیم و در عزاداری،‌ اشکی بر گونه  جاری کنیم. این همان رستگاری است. الاهیات اشک، اخلاق را بلاموضوع می کند. مراقبه و محاسبه را بلاموضوع می کند.  هراسان شدن و لرزیدن  چو بید بر سر ایمان خویش را بلاموضوع می کند. همه چیز منوط  به اشکی است که از چشمان جاری می شود. 

نظرات (2)
در مورد سایر عبادات هم این گونه است. مثلا در مورد نماز جماعت داریم که ثواب آن را فقط خدا می‌داند. اگر در نماز جماعت شرکت کنیم، دیگر چه نیازی که مراقب سایر اعمالمان باشیم؟ به قول معروف شنونده باید عاقل باشد.
ما معمولا دنبال چیزی می‌گردیم تا از مسئولیت اجتماعی‌مان شانه خالی کنیم.
پاسخ:
بله متاسفانه دنبال بهانه ایم از مسئولیت فرار کنیم
سلام و احترام

به نکتۀ بسیار خوبی اشاره فرموده اید ( مطابق معمول )

همۀ این سخنان درست است و جالب این‌که در زندگی روزمره و دور و بر خودمان نیز همین تفکر را شاهد هستیم با همین طرز رفتار.

البته یک نکته هم باید مورد توجه قرا گیرد و آن (( کاسبانِ )) این نوع نگاه هستند!
یعنی که علاوه بر برداشت‌های درونی افراد، مراکز سازمان یافتۀ زیادی هم بر تبلیغ و ترویج این نوع نگاه اصرار می ورزند.
پاسخ:
سلام

کاسبان.... دقیقا
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
پست الکترونیکی :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد