سال های پیش، در مطالبی کوتاه، وضعیت فاجعه بار مطالعه در ایران را به زیر تیغ نقد بردم. در آن کوتاه نوشته ها، به نکاتی و عللی اشاره کردم که چرا "ایران جامعه ی بی مطالعه" است و چرا با پدیده ی "خسوف کتاب در ایران" موجه هستیم. همان گونه که اشارت رفت، یکی از دلایل بنیادبن این گونه آمد که " ایرانی، انسان بی پرسش" است و همین میان تهی بودن در او رغبتی برای خواندن ایجاد نمی کند. 

بدون متن

زمان ناپیدا و آینده یی نامعلوم، پیش رو داریم. روزهای متوالی، بی اعتنا به ما و بدون وقفه، می آیند و می روند. چه بخواهیم و چه نخواهیم کاروان زمان، به پیش می راند. ما همگان مسافران کشتی زمان و دریای هستی مواجی هستیم که درنگ ندارد و پیچ و تاب ها را در می نوردد. گاهی گرد و غبار چرخ های پرشتاب زمان، چشم ها را می آزارد و دیدگان آدمی را از دیدن چشم اندازها باز می دارد. وقتی چرخ زمان از زندگی ما عبور می کند لاجرم و بتدریج، بر پیشانی های مان نقش می بندد و نمودار می شود. روزها و ماه ها و سال ها می گذرد. و سال ها از پی هم می آیند و می روند. 

بهار را دریاب

تقدیم به همه ی دوستان و همراهان سبز اندیش که فراز و نشیب نفس گیر  زندگی را از سر می گذرانند و با نفس های بهاری شان، اندوه را از چهره های محزون می زدایند و روزگار سخت دیگران را با بارش مهربانی، سهل و بار بودن شان را سبک تر و از رنج های شان می کاهند.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

         برای یک بار هم که شده رنج هایت را فراموش کن، دردهایت را بگذار و اندوه هایت را حتی از خودت هم پنهان کن و بهار را دریاب. وقت آن رسیده است که به قهقهه ی مستانه ی پرندگان عاشق، گوش فراداری و خودت را به دست نسیمی بسپاری که از آن سوی کوهستان دور می آید. صدای جویبار و زمزمه ی نسیم، ترا به میهمانی مهرورزان دعوت می کند. به تعبیر حافظ، غم زمانه را هیچ کرانه نیست. پایانی و انتهایی نیست. منتظر مباش و چون خیام، دم غنیمت شمار و درمیانه ی تار و پود رنج های تنیده شده بر دست و پای روح ات، چشم هایت را ببند و رقصان از هیاهوی بی سامان عبور کن و راه زندگی را تا جاودانگی بپیمای.